[FIC] YUNHO, YOU CAN DO IT !!! # 10
posted on 01 Jun 2009 17:14 by deepkiss
Title : YUNHO, You can do it!!
Pairing : YUNJAE
Author : DeEp KiSs , P.heroZ
Sort : Mpreg
Talk : กริ้สสส ขอสครีมสีกทีเหอะค่ะ กีปูมันดองฟิคได้อีก ขอโทษมากมายค่ะ แงแง
ใกล้ตอนจบเข้าไปทุกทีแล้วเน้อ อิอิอิ
ปล.ไปงานโคฟมาค่ะ หุหุหุ ทำไมยุนโฮ ทุกวงหน้าตาดีแบบนี้น๊า~
ปล.อีกที โฮกพี่ท๊อฟฟี่ ฮีชอล ออลซังจังเว้!! หุหุหุ
=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=
บรรยากาศแสนวุ่นวายของครอบครัวใหญ่ๆอยางทงบังชินกิ ทำเอาชางมินที่นั่งมองมานานอดถอนหายใจออกมาไม่ได้
เพราะ...เรื่องราวทั้งหมดเริ่มต้นขึ้นตังแต่วันนั้น.... เพียงแค่เพราะ คำพูดคำนั้น
ขอบคุณพี่มากเลยนะครับ เรื่องลูกบอลน่ะ...
ทั้งๆที่คุณป๊า ไม่ได้ตั้งใจจะให้คุณมี๊ได้ยิน ว่าตัวเองแอบนัดแนะกับพี่ทีมงานเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ว่าให้ทำสัญลักษณ์ว่าบอลลูกไหน ไปที่ไหน เพื่อที่ตัวเองจะได้หยิบตามแจจุงได้ถูก...เพื่อนที่จะได้ไปโปรโมทอัลบั้มใหม่ที่เดียวกัน
แต่แผนการณ์อันสวยงามของคุณลีดเดอร์ก็เป็นอันว่าต้องพังทลายลงไปต่อหน้า ตอนที่เสียงหวานๆคุ้นหูดังข้นมาๆจังหวะซะจริงๆ
“ยุนโฮ พูดเรื่องอะไรน่ะ....”
เสียงที่ดังขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ทำเอาท่านลีดเดอร์ต้องหันกลับไปมองโดยอัตโนมัติ พอเห็นว่าเจ้าของดวงตากลมโตนั้นจ้องมาทางตัวเอง ด้วยสายตาแบบไหน คุณป๊าสุดหล่อก็เบนความสนใจไปหาลูกสาว ที่ตอนนี้นั่งจับปลายผมของคุณมี๊เล่นอยู่ทันที
“ไงโบยุน ตื่นแล้วหรอครับลูก....”
“ป๊า...ไย...” แล้วลูกสาวก็ไม่ช่วย...เสียงใสๆอ้อแอ้ออกมาพยายามจะพูดประโยคเดียวกับคุรมี๊ ก่อนดวงตากลมๆจะช้อนมอง แล้วทำปากยู่ แบบเดียวกับเจ้าของอ้อมกอดที่อุ้มตัวเองอยู่ ราวกับถอดพิมพ์ออกมา
“ปล่าวนี่ครับ ป๊าคุยกับคุณลุงเค้าเฉยๆไม่ได้หรอ?...” ทำทีหลอกล่อลูกสาว ด้วยหวังว่าจะเบี่ยงความสนใจ ของคุณมี๊ออกมาได้ แต่คุณลูกสาวก็ไม่ได้ให้ความร่วมมือสักนิด
ใบหน้าหวานยังคงตั้งหน้าตั้งตา ทำหน้าเลียนแบบแม่ต่อไป ซ้ำยังส่งสายตามองมาให้คุณป๊าได้สำนึกผิด
“อย่านึกว่าไม่เห็นนะ ว่าแอบทำสัญลักษณ์ไว้ที่บอลตอนจับสลากแยกโปรโมทน่ะ ยุนโฮ ขี้โกง!!” พูดจบก็สะบัดตัวเดินหนีไปทันที ให้ยุนโฮมองตามตาละห้อย ยังดีที่ลูกสาวคนสวยยังเห็นใจ เกาะไหล่มี๊เอาไว้ แล้วส่งสายตามองมาหาคุณป๊าที่ตอนนี้เหี่ยวแห้งไปแล้ว
“ป๊า...” เรียกเสียงหวานมาแต่ไกล จนยุนโฮยิ้มออก แล้วก็
“บู้!!~”
เวรกรรม ลูกก็ไม่รัก เมียก็ทิ้ง = =;
,
,
,
,
,
ถึงแม้ว่า หนูน้อยชองโบยุน จะทำทีเป็นงอนคุณป๊าพร้อมกับมี๊คนสวย แต่หลังจากเห็นว่าคุณพ่อสุดหล่อง้อมี๊อยู่ตั้งนาน มี๊ก็ยังไม่หายงอน เด็กๆ ก็เริ่มจะเข้าข้างคุณป๊าซะแล้ว
บรรยากาศง้องอนที่ชางมินสงสัยจนต้องไปถามคุณแม่ลูกอ่อนว่า จะงอนพี่ยุนโฮไปทำไม ในเมื่อสิ่งที่คนตัวสูงนั่นทำ ส่งผลดีต่อทั้งสองคนขนาดไหน แต่คำตอบก็ทำให้ ต้องยอมพยักหน้าเข้าใจ
“ยุนโฮเป็นพ่อคนแล้วนะ จะมาทำตัวขี้โกงให้ลูกเห็นแบบนี้ ไม่ดีหรอกชางมิน...”
=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=
“นิ๊ม......ง่าม~” เสียงน่ารักๆของลูกชายคนเด็ก ดังขึ้นมา ก่อนจะตามมาด้วยการเอาริมฝีปากนิ่ม มางับลงบนยอดอกสีเรื่อของคนเป็นแม่ ทำเอาคนมองหลุดหัวเราะออกมา...
อ้อมกอดอุ่นๆเขย่าเบาๆให้เจ้าตัวเล็กที่กำลังกินนมอยู่ด้นอนหลับสบาย ก่อนคุณแม่จะส่งสายตามายังลูกสาวคนกลาง
“ตอนเด็กๆหนูก็นิ้มแบบนี้แหละ ...รู้มั้ยโบยุน...” คำพูดที่ทำให้เสียงใสๆของลูกสาว หัวเราะออกมาอีกคนจนแจจุงต้องเลื่อนมือไปจับผมเส้นเล็กๆที่ปรกลงมาบนหน้าผากนวลแล้วติ๊ดกิ๊บสีชมพูเอาไว้ให้
เราะคราวก่อนปลอยให้ผมระลงมาแบบนี้นั่นแหละ ผิวใสๆของคุณนายตัวน้อยถึงได้ขึ้นผดจนต้องพาไปหาหมอ
ใบหน้าน่ารักยิ้มรับตอนที่คุณแม่ประทับจูบลงที่หน้าผากเบาๆหลังจากจัดการติดกิ๊บไปเรียบร้อยแล้ว ก่อนตากลมๆจะมองน้องชายกินนมไปด้วยความถูกใจ
ไม่ทันไรโซฟานุ่มข้างตัวที่ยวบลงก็ทำให้แจจุงต้องหันไปมอง พอเห็นว่าใครนั่งลงมา ใบหน้าหวานก็เบือนหนีทันที
“มี๊....” แล้วก็เป็นเพราะเสียงเรียกของลูกชายคนโตนั่นแหละ ที่ทำให้คุณแม่แสนงอนต้องหันกลับไปมอง
“อะไรครับลูก...”
“มี๊อ่า...” พูดออกมาเสียงอ่อย ก่อนจะขัยบตัวดุ๊กดิ๊กแล้วปีนมานั่งบนตักคนเป็นแม่ข้างๆน้องชายที่พอได้ยินเสียงพูดคุยดังอยู่ใกล้ๆ ตากลมแป๋วก็ลืมกลับขึ้นมาอีกครั้ง
“อะไรครับลูก..อ้อนอะไรหืม...”
“มี๊....” เห็นลูกชายอ้ำอึ้งๆ อยู่แต่กับคำว่า ‘มี๊’ คนโดนเรียกถึงได้หันไปถลึงตาใส่คุณพ่อที่นั่งยิ้มไม่รู้ร้อนรู้หนาว
“ยุนโฮ...สอนอะไรแปลกๆให้ลูกอีกแล้วใช่มั้ย...” ไม่ถามก็คงรู้คำตอบอยู่แก่ใจ ว่าแต่ละคำที่คุณป๊าสอนให้ลูกนั้น เหมือนใครอยู่ที่ไหน อย่างเช่นคราวก่อน เจ้าตัวเล็กก็มา ‘มี๊จ๋วย’ ใส่เค้าไปทีนึงแล้ว
“มี๊อ่า...” ไม่ทันรอให้คุณป๊าตอบอะไรออกมา คุณลูกกายก็ส่งเสียงเรียกอีกครั้ง อ้อมแขนเล็กๆ ยกขึ้นมากอดร่างอุ่นๆของคุณแม่เอาไว้ แล้วแนบหน้าลงไปกับผิวนุ่มสุดหอมของมี๊
“มี๊....ป๊า โต้ด...”
น่าน~ มีให้คุณลูกมาขอโทษแทนด้วยนะชองยุนโฮ!!
ยิ่งแจจุงก้มหน้าไปลงสบกับดวงตากลมๆของลูกชายที่มองอ้อนๆมาทางตัวเอง ก็ยิ่งโกรธไม่ลง
“ป๊าหนูน่ะ นิสัยไม่ดีรู้มั้ยครับลูก...”
“อื๊อ....ป๊า...โต้ด....” ท่าทางน่ารักที่จุงแอบขำ มีการแก้ตัวแทนกันด้วน สองคนพ่อลูกนี่หนิ
“แต่ป๊าทำผิด ต้องโดนลงโทษรู้มั้ยครับลูก...งั้น ยองโฮแบมือขึ้นมาเร็ว...”
“....” พอมี๊สั่งให้แบมือ เจ้าตัวเล็กก็ทำตามทันที ด้วยความตั้งใจที่จะง้อมี๊แทนคุณป๊า ก่อนมือบางๆจะตีแปะลงไปบนมือลูกชายเบาๆ
“ไปทำโทษป๊าด้วยนะครับลูก...” พูดกลางก้มหน้าลงไปหอมแก้มนิ่มเข้าฟอดใหญ่ แล้วหลุดขำออกมาจนได้ ตอนที่เห็นว่าคุณพ่อตัวโตกำลังแบมือใหญ่ๆให้ลูกชายตีแปะๆลงไปสองสามที
จัดการทำโทษคุณป๊าเสร็จ เจ้าตัวก็ส่งสายตามารายงานผลให้คุณมี๊ทันที
ตกลง ทำไปทำมา ยองโฮก็อยู่ข้างมี๊หรอลูก....
ยุนโฮจัดการอุ้มลูกชายขึ้นแนบอก ก่อนจะเว้นแขนอีกข้างเอาอุ้มลูกสาว แล้วขยับเข้ามาใกล้แจจุงทันที ส่งยิ้มไปให้คุณแม่ทียังทำทีเป็นบูดบึ้งใส่เขาอยู่ ไม่ทันได้ง้อคุณมี๊ด้วยตัวเอง ทั้งคุณป๊าชอบง้อ กับคุณมี๊แสนงอนก็ต้องหัวเราะออกมาพร้อมกันตอนที่มือเล็กๆของลูกๆดึงให้ปลายนิ้วก้อยของแจจุง ไปเกี่ยวอยู่กับปลายนิ้วเดียวกัน ของยุนโฮ พอทำสำเร็จก็นั่งหัวเราะเอิ้กอ้ากกันสองคนอย่างมีความสุข
ท่าทางที่ทั้งน่าเอ็นดูทั้งฉลาดเกินวัยของคู่แฝดจอมแสบ ทำเอาทั้งคนเป็นพ่อ และคนเป็นแม่ต้องหัวเราะออกม ก่อนจะจบด้วยการผลัดกันหอมเจ้าตัวเล็กทั้งสองอย่างมีความสุข
“แอ๊....” เสียงอ้อแอ้ที่ดังขึ้นมา ทำเอาทุกคนในครอบครัว ต้องก้มหน้าลงไปมอง สมาชิคคนเล็กของบ้าน
“อะไรครับลูก...” ยุนโฮ ที่เพิ่งผละออกมาจากการหอมแก้มยองโฮ พอได้ยินเสียงอ้อแอ้ๆของเจ้าตัวเล็กเลยต้องเอ่ยถามออกมา
“อ๊า...” พอรู้ว่าโดนมอง มือเล็กๆก็จับแปะลงไปที่เนื้อผ้านุ่มขอเสื้อมี๊ แล้วพยายามจะดันตัวเองให้ลุกขึ้นมาร่วมสนุกกับทุกคนด้วย
แจจุงปาดปลายนิ้วเช็ดครางน้ำนมที่เกาะอยู่บนผิวเนื้อนุ่มของลูกเบาๆ ก่อนจะตกใจตอนที่รู้ว่า คุณป๊าที่นั่งอยู่ข้างๆอาศัยทีเผลอ ก้มหน้าลงมาหอมแก้มเจ้าตัวเล็ก แล้วรีบฉวยโอกาส หอมแก้มคนเป็นแม่ไปด้วยอีกที
“.....~ คุณมี๊บ้านนี้นี่..น่ารักจังน๊า.....” พูดหน้าลอยหน้าลอยตา แล้วยิ้มกริ่มแบบที่ไม่ได้รู้สักนิด ว่ายังมีความผิดติดตัวอยู่
จนคนตัวบางอดไม่ได้ที่จะแจกค้อนเข้าไปสักที พอเห็นว่า พ่อหมีตัวโตยังไม่รู้สำนึก แจจุงจึงได้เบนความสนใจมายังลูกชายตัวเล็กๆต่อ
มองใบหน้าน่ารักที่ซุกไปซุกมากับอกตัวเอง จนไปเจอนิ๊มที่ตามหาอยู่ตรงหน้า ริมฝีปากเล็กก็งับนิ๊มประจำตัวเข้าไปทันที ก่อนจะแนบแก้มลงกับผิวนุ่มของคุณมี๊แล้วกลับไปหลับสบายต่ออีกครั้ง
หลังจากนั้นไม่นาน ทั้งสี่คนแม่ลูกก็พากันหลับไปพร้อมๆกัน...
ยุนโฮหันมามองพวงแก้มขาวเนียน ที่ตอนนี้เองมาซบลงบนไหล่ตัวเองอย่างน่ารัก แล้วก็อดไม่ได้ หันหน้าไปประทับจุมพิแผ่วเบาที่หน้าผากมน ก่อนจะค่อยๆประคองแจจุงให้เอนตัวไปพิงเบาะนุ่มของโซฟาอีกด้านหนึ่ง เพื่อนที่ตัวเองจะได้อุ้มเจ้าฝาแฝดจอบแสบขึ้นไปนอนก่อน แล้วค่อยลงกลับมาอุ้มคุณมี๊กับเจ้าตัวเล็กจอมยุ่งไปอีกที
หลังจากพาแม่ๆลูกๆมานอนเรีบร้อยแล้ว คุณพ่อก็จัดการ ซุกตัวตามลงไปในผ้าห่มทันที อย่างน้อย ก็ต้องใช้เวลาว่างเล็กๆน้อยที่มีนั้น พักผ่อนให้คุ้มค่าที่สุดเพราะอีกไม่นาน การโปรโมท อัลบั้มที่ 4 ในประเทศญี่ปุ่นก็จะเริ่มต้นขึ้น....
.
.
.
.
.
.
เสียงกุกกักๆ ที่ดังมาจากปลายเตียงทำเอาคนที่เคยนอนหลับอยู่ต้องลืมตาขึ้นมาช้าๆ เมื่อพยายามเพ่งมองแล้วจึงรู้ว่า คนตัวบางที่เคยนอนหลับอยู่ในอ้อมกอดของตัวเองตอนนี้ กำลังเก็บเสื้อผ้าและของใช้ลงกระเป๋า เพื่อนเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางที่กำลังจะมีขึ้น
ยุนโฮพยายามลุกขึ้นมาอย่างแผ่วเบา ก่อนจะค่อยๆย่องเข้าไปใกล้ๆแผ่นหลังบางตรงหน้า ก่อนจะอาศัยทีผลอ รวบคนสวยเข้ามากอดไว้แน่น
แล้งทำเป็นไม่สนใจอาการดิ้นยุกยิกๆของคุณภรรยา จนในที่สุดเสียงใสๆก็ต้องดุเข้าให้
“ยุนโฮ!!ปล่อยนะ....”
“ยังโกรธอยู่อีกหรอ หืม...” พูดจบก็วางคางเกยลงไปกับไหล้มน ก่อนจะแนบแก้มตัวเองเข้าไปกับผิวแก้มนุ่ม กระชับกอดเอวบางเข้ามาอีก แทนคำพูดง้องอน
“ก็มันสมควรมั้ยล่ะ...” เพราะอ้อมกอดอุ่นๆที่รวบเข้ามานั่นแหละ ทำให้น้ำเสียงที่ควรจะดุ ดันไม่ดุเท่าที่ควร จนคนง้อเริ่มได้ใจ
“ถ้าไม่ทำแบบนั้น แจจุงไม่สงสารเด็กๆหรอ....ถ้าป๊ากับมี๊เค้าไม่ได้ไปด้วยกันจะทำยังไงหืม”
เหตุผลที่ยกมาง้อ ทำเอาคนแสนงอน ถึงกับเถียงไม่ขึ้น ได้แต่นั่งทพหน้ามุ้ยน่ารักให้ยุนโฮเอ็นดูเล่นไปตามเรื่องตามราว “แต่ก็ไม่เห็นต้องไปขี้โกงแบบนั้นเลย คิดว่าน้องจะไม่รู้ทันเลยรึไง...”
คำพูดที่ยุนโฮ นึกอยากจะเถียงขาดใจ ว่าตัวเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะทำตัวขี้โกง จนจับไม่ได้ไล่ไม่ทันสักหน่อย แต่ก็รู้...ถ้าเถียงออกไป คนสวยตรงหน้าคงงอนไม่เลิกแน่ๆ
“ที่ฉันทำไปทั้งหมดน่ะ ฉันก็แค่อากอยู่ใกล้ๆแจจุง อยากอยู่ใกล้ๆลูก แค่นั้นเองนะ...” ตอบออกมาแล้ว ทำหน้าตาน่าสงสาร จนมือบางๆต้องมาสัมผัสเข้าที่ข้างแก้ม
ดวงตากลมโต มองสบกับคนที่ทำหน้าตาเหงาหงอยซะน่าสงสาร ถึงแม้จะไม่พูดอะไรออกมา ยุนโฮก็รู้ว่าแจจุงน่ะ...หายงอนไปเรียบร้อยแล้ว...
พอเห็นริมฝีปากกลมๆน่ารักมาอยูตรงหน้าแบบนั้นยุนโฮก็ทนไม่ไหว โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ แล้วแตะสัมผัวลงไปเบาที่กลีบปากอิ่ม แทรกชิมรสหวานผ่านปลายลิ้นจนกระทั่ง...
ฮัดจิ้ว!!.....
เสียงจามเล็กๆจะดังมาจากเตียงนุ่มทางด้านหลัง ทันทีที่สายตาของคุณพ่อคุณแม่หันไปมอง ว่าเป็นใคก็ต้องหัวเราะออกมาเพราะตอนนี้ลูกหมีทั้งสามคนนั่งเรียงแถวกันอยู่บนเตียง
ชอง ยองโฮ หน้าตาสลืมสะลือเล็กน้อย เหมือนจะโดนอีกสองคนกวนจนตื่นขึ้นมา
ชอง โบยุน นั่งมองคุณป๊ากับคุณมี๊ดีกัน แล้วยิ้มจนตาหยีด้วยความถูกใจ
ส่วนแจอิน เจ้าตัวเล็กนั่งเอามือลูบจมูกแดงๆของตัวเองป้อยๆ เป็นสัญลักษณ์ว่า เสียงจามเมื่อกี้ คนมาจากเจ้าตัวเล็กนี่นั่นแหละ
“ไงครับ...ตื่นกันแล้วหรอเด็กๆ....” พอเห็นลูกๆลุกขึ้นมาเรียบร้อยแล้ว สัญชาติญาณคนเป็นแม่ก็ทำงานทันที
แจจุงลุกขึ้นไป ลูบผมยุ่งๆของลูกหมีทั้งสามคนให้เข้าที่ ก่อนจะหอมแก้มเข้าไปคนละที พอเด็กๆเห็นว่าคุณมี๊เข้ามาใกล้เท่านั้นแหละ ต่างคนก็ต่างขยับตัวเข้ามา อ้อนคุณมี๊อย่างมีความสุข
ก่อนยุนโฮจะเดินตามมาบ้าง “มี๊เค้ากำลังเก็บเสื้อผ้าให้หนูอยู่น๊า..ดังนั้น อย่ากวนมี๊นะครับ...” พูดด้วยท่าทางราวกับคุณครูอนุบาล กำลังสอนหนังสือเด็กๆในชั้น ก่อนยุนโฮจะอุ้ม โบยุน กับแจอินลงให้ลงมานั่งอยู่ที่พื้น ไม่ทันได้ไปอุ้มยองโฮลงมา เจ้าตัวแสบก็จัดการ หันหลัง แล้วหย่อนตัวลงมาจากเตียงด้วยตัวเองไปเรียบร้อยแล้ว
ตุบ...เสียงก้นนุ่มกระทบกับพื้นพรมดังขึ้นมา ทำให้คุณป๊าตัวน้อยต้องหันมายิ้มให้คุณพ่อกับคุณแม่ที่มองมาด้วยสายตาเอ็นดู
พอลงมายืนได้เท่านั้นแหละ ลูกหมีทั้งสามก็เริ่มซนกันทันที ยองโฮ กับ โบยุน กำลังลุกขึ้นแล้วเดินเล่นไปรอบๆห้อง โดยมีแจอินคลาน ด๊อกแด๊กไปมา อยู่ใกล้ๆกับคุณมี๊
ไม่ทันไร เสียงตุบ..ที่ดังขึ้นข้างๆก็ทำเอาแจจุงต้องหนไปมอง ก่อนจะเห็นคุณลูกชาย นอนแผ่อยู่ที่พื้นข้างๆตัวเอง
“แหะ~” ส่งรอยยิ้มน่ารักมาให้ คนเป็นแม่ ก่อนตัวเองจะหลับตาพริ้ม แล้วส่งเสียงออกมาเบาๆ “คร่อก...”
...วิ่งเล่นจนตายคร่อกเลยหรอครับลูก...
คิดพลางยกยิ้มออกมาบางๆ ไม่ทันไร เสียงดัง ตุบ อีกตุบนึงก็ดังขึ้นมาทันที ก่อนแจจุงจะเห็นใบหน้าน่ารักของลูกสาวตัวแสบ กำลังหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี แล้วหลับตาพริ้มก่อนจะ.. “คร่อก~” ออกมาอีกคน
ไม่ทันจะได้เอ่ยปากทักพฤติกรรมแปลกๆ ที่ทั้งคนเป็นพ่อและแม่คาดว่า ลูกๆคงจะจำมาจากการ์ตูนสีสวยๆที่ทั้งสองคนชอบดู เสียงตุบเล็กๆอีกตุบนึงก็ดังขึ้นมาทันที
ก่อนแจจุงจะเห็นลูกชายคนเล็ก คลานต้วมเตี้ยมๆ เพราะยังเดินไม่ได้ มานอนแผ่ลงกับพื้นเป็นคนที่สามก่อนจะ “อ่อก....”
นอน ‘คร่อก’ เรียงกันหลังตาพริ้มอยู่ทั้งสามคน จนยุนโฮกับแจจุงต้องหัวเราะออกมา จนนึกอยากจะไปเอากล้องมาถ่ายรูปเก็บภาพวีรกรรมสุดแสบเอาไว้จริงๆ
ตามธรรมดา พี่น้องที่เป็นฝาแฝดกัน มักจะมีพฤติกรรมเลียนแบบกัน แต่....เจ้าตัวเล็ก ที่ไปนอน ‘อ่อก’ อยู่กับเค้านี่สิ
.....ไม่ยักรู้ว่าแจอินก็เป็นฝาแฝดกับพี่ๆอีกสองคนด้วย.......
=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=
และแล้ววันเดินทางก็มาถึง....
ทั้งสามคนพ่อแม่ลูก ตื่นกันตั้งแต่เช้า แต่งตัวกันจนเสร็จเรียบร้อย แล้วเดินทางมา รอขึ้นรถไฟชินคันเซ็นไปนาโกยากันทันที
แจจุงจัดการอุ้มโบยุนเอาไว้ ส่วนยองโฮ ตอนนี้กำลังนั่งทำตาโตมองไปรอบๆด้วยความสนใจอยู่ในอ้อมกอดของคุณป๊า ตามมาด้วยแจอินที่ยังคงนอนหลับสบายเพราะตอนนี้ยังเช้าเกินกว่าที่เจ้าตัวเล็กจะตื่น
ยุนโฮก้มหน้าลงมองลูกชายที่หันไปหันมาไม่ได้หยุดแล้วก็อดถามไม่ได้
“ตื่นเต้นอะไรครับลูก...” คำถามที่แจจุงยังต้องหันไปมองเพื่อรอคำตอบ
“ปู๊น~.....” เจ้าตัวสบส่งเสียงออกมา ด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะดึงเสื้อคุณป๊าให้มองไปตามทางที่มือเล็กชี้ไปด้วย “ป๊า...ปู๊น....”
พูดแล้วก็อดทำหน้าตื่นเต้นไม่ได้ ตอนที่คิดว่าจะได้ขึ้นปู๊นๆที่เคยดูแต่ในทีวี จนยุนโฮนึกขำ ตรงหน้าเขามันรถไฟหัวกระสุนที่วิ่งเร็วที่สุดในโลกเชียวนะ แต่เจ้าลูกชายตัวดี ดันยกให้เป็นรถไฟปุ๊นๆแบบในการ์ตูนไปซะแล้ว
ทีเวลาขึ้นเครื่องบินแล้วยังนอนหลับหน้าตาเฉย พอมาขึ้นรถไฟทำไมถึงได้ตื่นเต้นขึ้นมาล่ะเนี่ย...
ทันทีที่เวลามาถึง ทั้งห้าคนครอบครัวก็พากันไปประจำที่ บนเบาะนุ่มของตัวเอง
“ปู๊น~” แจจุง มองลูกชายคนโต ที่ตอนนนี้กำลังดึงมือน้องๆให้มาสนใจปู๊น~กับตัวเองด้วยความเอ็นดู
ก่อนโบยุนจะขยับตัวยุกยิกๆ แล้วเอามือไปค้ำกระจกเพื่อดันตัวเองลุกขึ้น ใบหน้าน่ารักแนบลงไปกับกระจกใส จนปากบี้จมูกบู้ไปหมด....ภาพที่ทีมงานด้านนอกที่มาส่ง เห็นแล้วอดหัวเราะออกมาไม่ได้
“เอาหน้าแนบกระจกอีกแล้ว เดี๋ยวจมูกก็แบนหรอกครับลูก....” แจจุงก้มหน้าลงไปพูดกับลูกสาวเบาๆ ก่อนจะกหอมแก้มนิ่มไปฟอดใหญ่
ส่วนคนเป็นลูก พอได้ยินคุณมี๊พูดแบบนั้น เจ้าตัวเล็กก็กลับมานั่งนิ่งบนตักคุณมี๊ทันที มือเล็ก ยกขึ้นไปจับจมูกน่ารักที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อ เพราะตัวเองเอาหน้าไปแนบกับกระจกแบบนั้นนั่นแหละ
นั่งคุยกันจุ๊กจิ๊กๆไปสักพัก แอร์เย็นๆ ก็ทำให้ผลอยหลับกันไปทั้งครอบครัว
=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=
วันต่อมา...
เนื่องจากทั้งยุนโฮ และแจจุง นั้น มีตารางงานที่จะต้องไปโปรโมทอัลบั้มใหม่ ทั้งห้าคนจึงต้องตื่นนอนขึ้นมาแต่เช้า แจจุงจัดการพายองโฮไปอาบน้ำก่อนคนแรก เนื่องจากเจ้าหนูน้อยตาสว่างเป็นคนแรก ส่วนแจอิน กับ โบยุน ตอนนี้ยังคงนั่งพึมพำงุ้งงิ้งไม่เป็นภาษาอยู่ข้างๆคุณป๊าบนเตียง
หลังจากอาบน้ำให้ยองโฮไปได้ไม่นาน ยุนโฮก็ตามมาสมทบพร้อมกับลูกๆอีกสองคน
“มี๊..เย็น....” เสียงใสๆของเจ้าลูกสาวตัวแสบ งองแงขึ้นมาทันที ที่เท้าเล็กๆแตะลงกับผิวกระเบื้อง ก่อนแจจุงจะหันมาตอบ..
“มี๊เปิดน้ำอุ่นไว้ให้แล้วครับลูก...เป็นคนสวยเนี่ย ห้ามขี้เกียจอาบน้ำรู้มั้ย...
คนหัดสวย ฟังคำพูดของคนที่สวยมาก่อนด้วยความตั้งใจ พอมี๊บอกว่า คนสวยห้ามขี้เกียจอาบน้ำ หนูน้อยก็ยอมลงไปนั่งแช่ในอ่างอาบน้ำสีขาวสะอาดทันที
ส่วนแจอิน ที่พอรู้สึกตัวตื่นเต็มตาปุ๊บ ตัวเองก็นั่งแช่อยู่ในน้ำโดยมีมืออุ่นๆของคุณพ่อประคองอยู่ตรงเอว หนูน้อยก็หัวเราะเอิ้กอ้ากออกมาอย่างถูกใจที่ได้เล่นน้ำ
แต่ปัญหา มันอยู่ที่ตอนขึ้นนี่สิ พอยองโฮ กับโบยุนอาบน้ำเสร็จแล้ว แจจุงก็จัดการพาเด็กๆออกไปแต่งตัว เหลือแต่แจอินที่นั่งหลับตาปี๋ให้คุณป๊าล้างฟองออกจากผม พอจับลูกชายอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว ยุนโฮก็อุ้มแจอินขึ้นมา และทันทีที่ปลายเท้าเล็กๆนั่นพ้นจากพื้นน้ำ
“แง๊................” เจ้าตัวแสบก็เบะปากร้องแง๊ออกมาโดยไม่ให้สัญญาณล่วงหน้า
“อะไรครับลูก...”
“ฮึก...ฮึก...แง..........” สะอึกสะอื้น แล้วหันมามองคุณป๊าอย่างคาดโทษ ก่อนจะมองออกไปข้างนอกเห็นมี๊คนสวยหันมามองจากที่ไกลๆ เจ้าตัวแสบก็ร้องไห้ออกมาอีกระลอก พร้อมกับมือเล็กๆที่ดันอกคนเป็นพ่อสุดแรง
“เป็นอะไรไปครับลูก...”
“อื๊อ....เอา...” ดิ้นอีกครั้ง ก่อนมือเล็กๆจะชี้ไปยังอ่างอาบน้ำที่ตอนนี้ น้ำอุ่นๆลูกปล่อยให้ไหลลงไปตามช่องระบายน้ำ เพื่อจะบอกว่า
...แจอินจะเล่นน้ำต่ออ้ะ
“เล่นไม่ได้นะครับลูก ป๊ากะมี๊ต้องไปทำงานน๊า..เดี๋ยวเรากลับมาแล้วค่อยเล่นใหม่เนอะ”
“ฮือ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~” ไม่ได้ฟังหรอกว่า ทำไมถึงเล่นไม่ได้ ทันทีที่ป๊าพูดออกมาว่า ‘เล่นไม่ได้’ จบเจ้าตัวเล็กก็เบะปากร้องไห้ออกมาอีกหน จนยุนโฮต้องรีบอุ้ม พาเดินออกจากห้องน้ำมา แล้วเอาร่างกลมๆของลูกมาวางไว้บนผ้าขนหนูที่แจจุงปูรอเอาไว้บนเตียง
มองเจ้าลูกชายคนเล็กนั่งเบะปากร้องไห้ งอแงอยู่บนเตียงแล้วแจจุงก็อดขำไม่ได้ เดี๋ยวนี้มีพัฒนาการขึ้นกว่าเก่า จากที่ปกติร้องไห้แค่อย่างเดี๋ยว ตอนนี้มือเล็กเริ่มยกขึ้มาถูไปถูมาเพื่อเช็ดน้ำตา แล้วมองค้อนคุณป๊าเข้าวงโต
“ยุนโฮน่ะ ไปห้ามลูกทำไม แจอินอยากเล่นน้ำก็ให้เล่นต่อสิ ปล่อยให้นั่งเล่นอยู่คนเดียว แล้วมี๊จะพาพี่ๆไปเที่ยวกันให้หมด.....” ประโยคแรกพูดกับคุณสามีก็จริง แต่พอลงท้าย ตาสวยๆของคุณมี๊กลับมองมาทางลูกชาย
จนเจ้าตัวเล็ก ต้องขยับตัวไปอ้อนป๊าเพราะมี๊ไปยอมตามใจ มือเล็กๆดึงชายเสื้อยุนโฮเอาไว้แน่น ก่อนจะซุกใบหน้าลงไป แทนคำออดอ้อน
“ถ้ายอมแต่งตัว แล้วเป็นเด็กไม่ดื้อ พอกลับมาแล้วป๊าจะพาไปเล่นน้ำอีกรอบ ตกลงมั้ยครับ”
พยักหน้ารับหงึกๆ ทั้งๆที่ริมฝีปากน่ารักยังคงเบะยื่นออกมา ด้วยความขัดใจ น่ารักซะจนยุนโฮต้องยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มนิ่มด้วยความเอ็นดู
.
.
.
.
ท่ามกลางความวุ่นวายของการทำงานหลังฉากรายการโทรทัศน์ชื่อดัง ยุนโฮ กับแจจุงจัดการ นำเด็กๆทั้งสามคนไปฝากเอาไว้กับทีมงานที่เดินทางมาพร้อมกันก ก่อนจะรีบแยกไปแต่งตัวแต่งหน้า เพื่อนที่จะได้รีบกลับมาดูลูกๆต่อ
หลังจากจัดการแต่งหน้าแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว แจจุงก็รีบกลับมาหาเจ้าตัวเล็กสามคนที่นั่งเล่นอยู่ทันทีก่อนภาพที่เห็นจะทำให้คุณแม่คนสวยยิ้มออกมา
ภาพลูกๆทั้งสามคน กำลังจับดินสอสี แล้ววาดลงไปบนกระดาษแผ่นสีขาวด้วยความตั้งใจ ทั้งสายตาตั้งใจเต็มเปี่ยมของยองโฮ ใบหน้าน่ารักของโบยุน จนถึงท่าทางๆงงเหมือนไม่เข้าใจของแจอิน ทุกๆภาพ ต่างก็เรียกรอยยิ้มได้ทั้งนั้น
น่ารักซะจนแจจุงต้องหันไปก้มหัวขอบคุณพี่สาวทีมงานที่อุตส่าไปหาอะไรมาให้เจ้าตัวเล็กได้เล่นกัน
“ป๊า...” ก่อนเสียงน่ารักๆของคุณลูกชายคนโต จะดังขึ้นมาให้แจจุงหันไปมอง พอดีกับที่คุณพ่อสุดหล่อ เดินเข้ามาใกล้ แล้ววางแขนพาดไปกอดไหล่บางเอาไว้
“วาดอะไรครับลูก...” คุณป๊าถามพลางเดินเข้าไปใกล้ ก่อนจะชะโงกหน้าดูสิ่งที่อยู่ในกระดาษสีขาว
ลายเส้นขยุกขยิกน่ารัก ถูกวาดออกมามากมาย ดูออกบ้างไม่ออกบ้างว่าเป็นอะไร แต่ทุกๆอย่างก็ล้วนดูน่ารักในสายตาของคนเป็นพ่อเป็นแม่
ยิ่งเห็นว่า เด็กๆต่างก็พยายามจะยกสิ่งที่ตัวเองวาดอยู่ขึ้นมาให้คุณป๊ากะคณมี๊ดู ยุนโฮ กับ แจจุงก็ยิ่งต้องยิ้มออกมามากกว่าเดิม
“งั้นเดี๋ยวป๊ากับมี๊ไปทำงานแป๊บนึงนะครับลูก อย่าดื้อนะ...” คุณป๊าถามพลาง ยกนิ้วก้อยขึ้นมา แทนการขอคำสัญญา พอเห็นว่า โบยุนรีบยกมือเล็กๆขึ้นมาเกี่ยวก้อยสัญญา ยุนโฮก็หันไปหา ยองโฮต่อ “สุดหล่อของป๊า ดูแลน้องด้วยนะครับลูก...”
พอได้ยินคุณป๊าถาม ใบหน้าน่ารักก็หันมามอง ก่อนจะยกมือขึ้นแทคแทนคำสัญญาลูกผู้ชายกับคุณป๊าไปทีนึง
“แจอินครับ...” ปิดท้ายด้วยตัวแสบที่สุด รายนั้นต้องให้มี๊จัดการ “อย่าดื้อรู้มั้ย ไม่งั้น พอกลับไปมี๊จะห้ามไม่ให้หนูเล่นน้ำ”
“อื๊อ....” พอรู้ว่าโดนขู่ ตัวแสบก็หันไปหาป๊าทันที
“ป๊าก็ไม่ช่วยหรอกครับลูก ถ้ารู้ว่าหนูดื้อ หรอแกล้งพี่ๆนะ....คืนนี้อดเล่นน้ำแน่ๆ” พูดจบก็แกล้งทำหน้าโหดให้ลูกกลัวเล่น
จัดการจับลูกหมีตัวน้อยมาหอมแก้มกันคนละทีสองที แล้วจึงรีบออกไปทำงานกันทั้งสองคน
“
“
“
“
ทันทีที่อัดรายการเสร็จ ยุนโฮกับแจจุงก็รีบเดินเข้ามาที่ห้องแต่งตัวทันที ในใจนึกได้แต่ว่า อยากห็นรูปที่ลูกๆวาด ว่าจะออกมาเป็นยังไง ทันทีที่ประตูเปิดออก ดวงตากลมโตของเด็กก็เงยขึ้นมามองทางคุณป๊าและคุณมี๊ทันที
“ไหน วาดอะไรมั่งครับลูก...” ยุนโฮถามพลางเดินเข้าไปนั่งใกล้ๆ ก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อเห็นกระดาษที่ลูกชายคนโตของตัวเอง กำลังลากสีไม้ลงไป ยองโฮหันมามองทางที่คุณพ่อและคุณแม่ยืนอยู่ ก่อนจะส่งกระดาษให้ดูด้วยรอยยิ้ม
“นี่อะไรครับลูก...” ยุนโฮชี้ไปที่ตัวขยึกๆตัวแรก ก่อนจะยิ้มเมื่อสียงน่ารักๆตอบกลับมา
“ป๊า....”
“งั้นนี่ก็มี๊....” ถามพลางชี้ไปยังรูปขยึกๆใกล้ๆกัน ก่อนจะเห็นใบหน้าน่ารักของลูกยิ้มรับ
“แล้วนี่ใครน๊า...” แกล้งถาม ทั้งที่แน่ใจว่าอีกสามตัวที่เหลือต้องเป็นเด็กๆทั้งสามแน่ๆ และที่ใหญ่ที่สุดก็ต้องเป็นยองโฮอย่างแน่นอน
“ยอง..โฮ~”
“อ่อ แล้วนี่น้องแจอินใช่มั้ยลูก...” เมื่อคนเป็นพ่อยังแกล้งไม่เลิก นิ้วยาวๆชี้ไปยังรูปถัดมาจากตัวที่ลูกบอกว่าเป็นยองโฮ ตัวการ์ตูนแบบฉบับของ ชองยองโฮ ที่มีสีชมพูน่ารักๆนั่น ยุนโฮรู้ว่าต้องเป็นโบยุนแน่ๆ
“โบ...ยุน....”
“แล้วนี่ล่ะครับ...”
“แจอิน...” คุณลูกชายตอบพลางยิ้มให้คุณป๊าที่กำลังตบมือแปะๆด้วยความถูกใจ ก่อนยุนโฮจะหันไปหาโบยุนบ้าง...
“ไหนวาดอะไรอยู่กับมี๊เค้าครับลูก...”
“จ๊าง....” ตอบเสียงใสดังก้อง แล้วก้มหน้าลงไปวาดรูปต่อทันที
ยุนโฮมองก้อนกลมๆสี่ขาในกระดาษแผ่นสีขาว ที่ลูกสาวคนสวยพูดออกมาเต็มปากเต็มคำว่า ‘จ๊าง’ ด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะยิ้มมากกว่าเดิม ตอนที่คุณมี๊คนสวยก็ก้มหน้าก้มตาลงไปช่วยลูกสาววาดรูปจ๊างอีกคน
ก่อนจะหันมามองคนสุดท้าย อาเสียแจอินตัวน้อยที่ตอนนี้นอนเอนหลังแล้วเอาดินสอสีใส่ปากให้ฟันซี่เล็กๆนั่นแทะเล่นด้วยความมันเขี้ยว ดีที่พี่สตาฟบอกไว้แล้วว่มันเป็นสีสำหรับเด็ก อย่างน้อยสารเคมีที่ปะปนอยู่ก็จะไม่หลุดเข้าไปในปากของลูกเขา
“แจอิน สกปรกครับลูก..อย่ากัด...”
“อ่า...” พอรู้ว่าป๊าพูดด้วย เจ้าตัวเล็กก็อ้าปากแล้วเอาดินสอออกมา ขยับตัวยุกยิกๆลุกขึ้นนั่งแล้วรีบส่งกระดาษมาให้ยุนโฮทันที
“นี่วาดอะไรหรอครับลูก...” ยุนโฮยอมรับ ว่ารูปของยองโฮกับโบยุน ถึงจะแปลกๆไปบ้าง เขาก็ยังดูออกว่าลูกพยายามจะวาดอะไร แต่แจอินนี่สิ....
เจ้าตัวเล็กยื่นกระดาษมาตรงหน้า ก่อนจะยิ้มตาหยีอย่างอารมณ์ดีแล้วตอบเสียงใส
“นิ๊ม~”
คำตอบที่แจจุงยังต้องหันมามอง “แจอิน วาดนิ๊มหรอครับลูก...” เจ้าของ นิ๊มเอ่ยถามพลาง ขยับตัวเข้าไปดูรูปประหลาดๆที่ลูกชายตัวเองวาดขึ้นมา
ดูยังไง ก็เป็นเส้นๆที่พันกันมั่วๆ แต่ถ้าเจ้าตัวเล็กบอกว่ามันคือ ‘นิ๊ม’ ก็แสดงว่านีคือนิ๊มจริงๆ
“นี่นิ๊มหรอครับลูก...” ยุนโฮเอ่ยถามออกไปอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ ก่อนจะเห็นคุณลูกชายพยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะยกกระดาษขึ้นมาไว้ตรงหน้าตัวเอง แล้วซุกใบหน้าน่ารักลงไปกินนิ๊มที่กระดาษทันที
นี่ขนาดนิ๊มกระดาษ หนูก็ยังนิ๊มเข้าไปได้นะชองแจอิน!!
=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=
“ มี๊....” เสียงน่ารักๆ ที่ดังมาพร้อมกับ แรงดึงเบาๆที่ชายเสื้อ ทำเอาแจจุงต้องหันไปดูลูกชายคนโตเจ้าของแรงดึงนั่น...
ที่มางอแงๆอยู่แบบนี้ไม่ใช่เพราะอะไร หลังจากโดนจับไปนั่งวาดรูป กันจนหลับคากระดาษไปแล้ว ทั้งห้าคนพ่อแม่ลูกก็ตัดสินใจว่าจะพาเด็กๆมาลองชิมราเมงแบบญี่ปุ่นเป็นครั้งแรก
แล้วระหว่างทาง โทรศัพท์แจจุงก็ดังขึ้น พร้อมกับชื่อคุ้นๆที่คุณมี๊เอ่ยออกมา
“ไงชางมิน...”
พอได้ยินชื่อพี่ชายคนเก่งเท่านั้นแหละ เจ้าตัวเล็กก็ออกอาการงอแงๆ อยากคุยกับพี่ชางมินขึ้นมาทันที
“มี๊อ่า....” ส่งเสียงเรียกออกมาอีกครั้ง ตอนที่เห็นว่ามี๊ทำทีเป็นเอาโทรศัพท์แนบหู แต่ก็ไม่ได้คุยอะไรกับพี่ชางมินซะหน่อย
..มี๊แกล้งกันนี่...
“อ่ะ คนเก่งหอมแก้มมี๊ก่อน แล้วเดี๋ยวมี๊จะให้คุยกับพี่ชางมินน๊า...” พูดพลางก้มหน้าลงไปส่งแก้มนวล ให้ลูกชายเอาริมฝีปากประทับลงมา ก่อนมือเล็กๆจะรับโทรศัพท์เครื่องบางของคุณมี๊ไปถือเอาไว้ แล้วเอาหูแนบลงไปฟังทันที
“มิน....” ส่งสียงเรียกออกมา ก่อนจะหัวเราะเอิ้กอ้ากตอนที่พี่ชางมินตอบกลับมาว่า ไงครับ... ได้พูดคำนึงแล้วก็หายอยาก จัดการส่งโทรศัพท์กลับไปให้มี๊คุยต่อทันที
นั่งคุยกันไปสักพักก็มาถึงร้านมาเมง ที่แจจุงแอบปากถามทีมงานมาแล้วว่าเป็นร้านขึ้นชื่อ
ยุนโฮจัดการลงไปกางรถเข็นแบบพับของแจอินออกก่อน แล้ววางเจ้าตัวแสบให้ลงไปนั่งอ้อแอ้ๆยู่ในนั้น ก่อนตัวเองจะอุ้มโบยุนมือนึง ส่วยอีกข้างเข็นลูกชาย แล้วตามมาด้วยแจจุงที่ตอนนี้อุ้มคุณลูกชายเอาไว้ในอ้อมกอด
หลังจากสั่งอาหารไปได้ไม่นาน รางเมงทั้งสามชามก็ถูกนำมาเสิร์ฟทันที ชามหนึ่งของแจจุง อีกชามของยุนโฮ ส่วนอีกชาม ให้เด็กๆทั้งสามคนที่กินยังไม่ค่อยจะได้กัน ให้ได้รับรู้ถึงบรรยากาศการกินราเมงไปด้วย
ทันทีที่ถ้วยใบโตถูกวางลงตรงหน้า แจจุงก็แกล้ง แกะตะเกียบออกแล้วส่งไปให้ลูกชายคนโตซึ่งมองตามถ้วยแต่ละใบที่ถูกวางลงมาด้วยความตื่นเต้น
พอมือเล็กจับได้ที่ตะเกียบบางแล้ว เจ้าตัวก็ส่งสายตามองไปทางคุณป๊ากับมี๊ด้วยความสงสัย พอเห้นว่ามี๊เอาไอ้เจ้าไม้นี่ หนีบเส้นขึ้นมาแล้วเอาเข้าปาก ยองโฮก็จัดการทำตามทันที
มือซ้ายถือตะเกียบอันนึง มือขวาถืออีกอัน แล้วจัดการ จุ่มตะเกียบลงไปในน้ำซุบอุ่นๆ ก่อนจะจัดการคนๆ หมุนๆม้วนๆใ ห้เจ้าเส้นเหลืองๆนี้ ถูกเอาขึ้นมาใส่ปากตัวเองเหมือนที่ป๊ากับมี๊ทำ
แต่ปัญหาก็คือ... ไม่ว่ายองโฮจะทำยังไง ไอ้เจ้าเส้นนั่นก็ไม่ยอมโดนเอาขึ้นมาสักที จากทีหน้าตาน่ารักนั่นเคยยิ้มบางๆอย่างอารมณ์ดี ตอนนี้กลับกลายเป็มมุ่นๆยุ่งๆ ด้วยความจริงจังที่จะคีบเส้นขึ้นมา
“ยองโฮครับ...” รู้ตัวอีกที ทั้งป๊าทั้งมี๊ แล้วก้น้องๆอีกสองคนก้มองมาทางตัวเองเป็นตาเดียวซะแล้ว
“ป๊า....อ้าม....” ส่งเสียงเรียกคุณป๊าคนเก่งก่อนเลย ด้วยความแน่ใจว่า เดี๋ยวป๊าคงช่วยเอาเจ้าเส้นเหลืองนี่ขึ้นมากินได้
“ครับลูก...” ยุนโฮ รับคำ ก่อนจะคีบเส้นราเมงนุ่มๆขึ้นมา แล้วส่งสายตาไปหาแจจุงเหมือนจะถามว่าลูกจะกินได้แน่หรอ?
พอเห็นว่าคุณภรรยาคนสวยพยักหน้ารับ ยุนโฮก็จัดการเป่า แล้วก็ป้อนเส้นราเมงนุ่มๆไปให้คุณลูกชายทันที
พอเห็นยองโฮสูดเส้นราเมงยาวๆเข้าปากด้วยท่าทางมีความสุข โบยุนเลยยกมือขึ้นไปดึงชายเสื้อมี๊เพื่อขอกินบ้าง
แจจุงหันไปเห็นว่าปากกลมนั่นอ้าออกเตรียมให้ตัวเองป้อนเส้นราเมงนุ่มเข้าไป คุณมี๊ก็จัดการคีบเส้นขึ้นมาเป่า แล้วป้อนให้ลูกๆทันที ก่อนจะป้อนให้แจอินเป็นคนสุดท้าย ยิ่งเห็นว่าแก้มกลมๆของลูกป่องออกเพราะกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย แจจุงก็หลุดยิ้มออกมา แล้วอาศัยช่วงเวลาว่างเล็กๆนั้น กลับไปให้ความสนใจกับราเมงตรงหน้าตัวเองบ้าง
หันหน้ากลับไปกินได้ไม่ทันไร พอหันกลับมาอีกครั้ง ทั้งคุณป๊าคุณมี๊ก็เห็นว่า ตอนนี้ลูกชายคนโต กำลังทะเลาะกันเส้นราเมงอีกครั้ง มือกลมๆพยายามอย่างหนักที่จะหนีบเจ้าเส้นนุ่มๆอวบนั่นขึ้นมาใส่ปากให้ได้
ทั้งสีหน้าท่าทางที่ทำเอาแจจุงลอบยิ้ม...
เหมือน..เหมือนยุนโฮจริงๆ ทั้งความจริงจังนั่น แล้วยังความตั้งใจที่ว่า ถ้าอยากจะทำแล้วยังไงก็ต้องทำให้สำเร็จ
ไม่ทันไรมือเล็กๆทั้งสองข้างก็จัดการ ประคองเส้นราเมงมาใส่ปากได้สำเร็จ ริมฝีปาก น่ารักรีบงับปลายเส้นราเมงเข้าปากไปทันที เพื่อไม่ให้เจ้าเส้นเหลืองๆจอมปัญหาได้หล่นกลับลงไปอีก
พองับได้เส้นราเมงแล้ว ยองโฮจึงสูดเส้นราเมงยาวๆเข้าปากต่อไปอย่างมีความสุข...มีความสุข จนกระทั่ง เส้นราเมงเหลืออยู่เพียงเล็กน้อย ไม่รู้เพราะโชคชะตาทำร้าย หรอเพราะว่าเจ้าตัวภูมิใจที่คีบ?เส้นราเมงได้ จึงสูดเส้นแรงเกินไป จนน้ำซุบอุ่นๆ กระเด็นขึ้นมาเปอะแก้มนุ่ม
“มี๊...” ส่งเสียงพลางหันหน้าเลอะๆไปฟ้องมี๊ว่าเนี่ย เส้นเหลืองๆแกล้ง แล้วทำหน้ามุ้ยขัดใจ จนยุนโฮกับแจจุงต้องหัวเราะออกมา
มือบางๆเลื่อนไปหยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดผิวนุ่มของลูกจนสะอาด แล้วหันมาพูด “จะกินเองต่อ หรอให้มี๊ป้อนครับ...”
“เอง...” ตอบสั้น แล้วทำท่าหยิบตะเกียบขึ้นมาอย่างกระตือรือร้น เห็นอย่างนั้น แจจุงถึงได้หันไปสั่งราเมงมาอีกจาก เพื่อนป้อนให้ โบกับยุนแจอิน
เพราะถ้ามัวรอคุณชายยองโฮ กินราเมงทีละเส้นๆ มีหวัง น้องๆอีกสองคน ได้หิวจนร้องไห้กันพอดี
=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=
TBC
edit @ 13 Jun 2009 23:05:16 by DeEp KiSs